Art On İstanbul, Zeki Demirkubuz’un “Hayatta ve Fotoğrafta En İyi Pozu Yalnızlar Verir” başlıklı kişisel sergisini, gezici sergi kapsamında 9 Eylül – 30 Ekim 2026 tarihleri arasında Baksı Müzesi’nde izleyiciyle buluşturmaktan mutluluk duyar.
Zeki Demirkubuz (d. 1964, Isparta), İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi’nden mezun oldu. İlk uzun metraj filmi C Blok’u 1994 yılında yönetti. Ardından, Venedik Film Festivali’nde prömiyer yapan Masumiyet (1997) ve Üçüncü Sayfa (1999) ile eleştirmenlerin ve izleyicilerin dikkatini çekti. Her iki film de ulusal ve uluslararası birçok ödüle layık görüldü. Yönetmenin Karanlık Hikâyeler üçlemesinin ilk iki filmi olan Yazgı (2001) ve İtiraf (2001), 2002 Cannes Film Festivali’nin Un Certain Regard bölümünde gösterildi. Üçleme, Zeki Demirkubuz’un aynı zamanda başrolünü üstlendiği Bekleme Odası (2003) ile tamamlandı.
Masumiyet’in öncesini anlatan Kader’in (2006) ardından Kıskanmak (2009), Yeraltı (2012), Bulantı (2015) ve Kor (2016) geldi. Yönetmen, sinema üretimini son filmi Hayat (2023) ile sürdürdü. Filmleri; Viennale, Boston Museum of Fine Arts, Toronto Uluslararası Film Festivali, Anthology Film Archives, University of Michigan, Film Society of Lincoln Center, Brüksel Sinemateki, New Horizons Film Festivali ve Cluj Film Festivali gibi önemli kurum ve festivallerde retrospektif ve toplu gösterimlerde izleyiciyle buluştu.
Zeki Demirkubuz’un fotoğrafları, farklı coğrafyalarda gündelik yaşam içinde karşılaştığı anları müdahalesiz bir bakışla gözlemlerken, yalnızlık deneyimi üzerine düşünmeye açılan kendine özgü bir alan yaratır. Sergide bir araya gelen fotoğraflar, önceden kurgulanmış dramatik bir yapıya ya da inşa edilmiş görsel bir anlatıya yaslanmaksızın, doğrudan karşılaşmanın kendisinden beslenir. İnsanlar, mekânlar, boşluklar ve ışık arasındaki ilişkiler, sessizliğin yoğunluğu içinde görünür hâle gelir. Avrupa, Amerika ve Asya’nın farklı şehirlerinde ve çevrelerinde çekilen bu fotoğraflar, birbiriyle ilgisiz gibi görünen anları ortak bir duygusal titreşim etrafında buluşturur. Burada önemli olan, kurulmuş bir kompozisyon değil; anın doğal akışı içinde kendiliğinden ortaya çıkan durumlardır. Demirkubuz’un sinemasına özgü gözlemci ve içe dönük yaklaşım, fotoğraflarında anlatının yerini doğrudan deneyime bırakan daha yalın bir biçime dönüşür. Kadrajın içinde izleyiciye bir şey açıklama ya da onu yönlendirme çabası yoktur; aksine, her görüntü, izleyicinin kendi bakışıyla tamamlayabileceği bir açıklığı korur.
Işık, yansıma, mekân ve zamanın değişen ritmi etrafında şekillenen bu fotoğraflar, gündelik yaşamın sessiz anlarını görünür kılar. Bazı karelerde zaman neredeyse askıya alınmış gibiyken, bazılarında ışık ve yansımalar bu durağanlığı yeniden harekete geçirir. Bu karşılaşmalar, yalnızlığa yalnızca bir duygu ya da tema olarak değil; çevremize bakma ve dünyayla ilişki kurma biçimlerimizden biri olarak yaklaşır. “Hayatta ve Fotoğrafta En İyi Pozu Yalnızlar Verir”, Zeki Demirkubuz’un gözlem, sessizlik ve kendiliğindenlik ekseninde şekillenen fotoğraf pratiğinden seçili yapıtları bir araya getirir. Fotoğrafın anlatmaktan çok karşılaşmaya, açıklamaktan çok bakmaya imkân tanıyan potansiyelini odağına alan sergi, izleyiciyi kendi yalnızlık deneyimiyle temas kurabileceği açık ve kişisel bir alana davet eder.
